Kan ik mezelf zijn?

Kan ik mezelf zijn? moet ik mezelf confirmeren aan de door mijzelf ingevulde verwachting van de ander? met andere woorden: als ik mezelf iets meer richt op wat jij wilt dan is het toch beter voor de situatie?

Het overkomt mij achteraf. Ik ben enthousiast over iets en met heel mijn hart weet ik: wow, dit is goed! Ik onderneem actie en deel mijn happening. Dan vallen de reacties tegen en voel ik stiekem toch een lichte twijfel de kop op steken. ik ga aan dit twijfelgevoel voorbij…..

ik weet dat wat ik onderneem heel goed is, want het is ‘mij’, het is wie ik ben en waar ik blij van word. De twijfel komt voort uit mijn: doe ik ’t wel goed? ben ik goed genoeg om erbij te horen? Zal ik mijn idee bijschaven? zodat het minder mij is, maar meer voor de grotere groep is?

STOP

Nee dus….

ik mag accepteren, en dat weet ik ook, dat hetgeen ik doe niet iedereen zal raken. Sterker nog, dat kan zelfs niet. We zijn allemaal anders en dat is juist mooi en het heeft dus niets met mij te maken en mijn idee. Ik doe gewoon wat ik doe en waar ik blij van word, en een ander doet wat hij/zij fijn vindt.

Ik ga met mijn hart naar het gevoel van ‘hoor ik er wel bij?’ en luister en naar. Hierdoor geef ik mijn gevoel de ruimte die het verdient in plaats van het weg te stoppen als een vervelend gevoel waar ik niet op zit te wachten. Aankijken wat ik lastig vind….een uitdaging, ja, maar wat het brengt is ongekend. Een paar minuten helemaal in dit gevoel gaan zitten, voelt ronduit ongemakkelijk en dan lost het op, heeft het de aandacht gekregen die het (nog)nodig had. Een wonder middel om (oud) zeer aan te kijken. Mijn trigger: ‘hoor ik erbij als ik het zo doe?’ heeft mij ooit gediend, maar nu is dat niet meer nodig en mag het oplossen.

ik ga met plezier mijn happening de aandacht geven die het verdient 🙂